Mephiti

12 januari 2016
Karen
(c) John Thai

(c) John Thai

In juni 2014 werd Erik Bogaerts uitgenodigd voor een residentie van twee maanden in Harlösa, een dorpje in Zuid-Zweden. Daar componeerde hij muziek voor een ongebruikelijke bezetting, geïnspireerd door Scandinavische tradities. Voor zijn nieuwe groep Mephiti verenigde hij vijf eigenzinnige instrumentalisten met een zeer uitgesproken stem.

Erik Bogaerts sax
Stijn Cools drums
Bert Cools gitaar
Indrė Jurgelevičiūtė kankles
Ruben Machtelinckx gitaar
Brice Soniano bas

Door het schipperen tussen ingetogen lyrische jazz, folk, klassieke muziek, soundscapes en hier en daar een scheut voorzichtige rock, belandt de muziek al snel in Scandinavische wateren, zeker met Bogaerts’ subtiele en melodieuze spel op de altsax erbij.

Saxofonist Erik Bogaerts groeide op in de theaterwereld en zag in zijn jonge jaren veel creatieve mensen aan het werk. Zo ontmoette hij o.a. saxofonist Mike Zinzen, die solosax speelde in de voorstelling ‘Bal’ van Sam Bogaerts bij Toneelgroep Amsterdam. Het was de aanleiding om saxofoon te willen spelen. In 2008 won hij met Bender Banjax de prestigieuze prijs ‘Jong JazzTalent Gent’. In 2012 nam hij met Banjax zijn eerste cd op: ‘Osa’. Eén jaar later volgde ‘Vekk’ met pianist Alexi Tuomarila, Lionel Beuvens en Axel Gilain onder de naam Kvartett. Het was de start van een onstilbare honger naar de Scandinavische cultuur. Verder kennen we Bogaerts ook van groepen zoals Score Man en de Brusselse formatie Les Chroniques De L’Inutile.

Voor zijn band Mephiti kan Bogaerts rekenen op gitaristen Bert Cools en Ruben Machtelinckx, twee exponenten van een generatie snarenhelden die net iets verder kijkt dan de klassieke, op de blues voortbordurende voorbeelden. Het scherpere spel van Cools, op semiakoestische en elektrische gitaar, en het bedachtzame, intussen uit de duizenden te herkennen spel van Machtelinckx (elektrisch), vormen een stroom van dromerige, lyrische klanken, met nu en dan eens een stevige uitschieter. Aangevuld met de kankles van de Lithouwse Indré wordt het al helemaal een rijkgeschakeerde weelde, die regelmatig Noordelijke folktradities laat doorschemeren. Het ruisende spel van drummer Stijn Cools zorgt voor een eigenzinnig randje.
In het voorjaar van 2015 speelden ze een reeks concerten met als doel om een cd-opname (augustus ’16) voor te bereiden.

“De Belgische jazzwereld is weer een mooi project rijker.” – enola.be

erikbogaerts.com